Lotte reist

Negen dagen in Jordanië

Vorige week konden jullie al een miniverslagje lezen van hoe Jordanië tijdens de eerste dagen beviel. De droogte, de vriendelijke mensen en het ongeregelde verkeer, het vormde een schril contrast met België. Nu ik een echte laptop ter beschikking heb en ook wat mooie plaatjes kan delen, schrijf ik graag wat uitgebreider.

Voor ik eraan begin, wil ik graag de aandacht vestigen op de mooie foto’s die mijn broer gemaakt heeft. Er is geen foto die de schoonheid van wat wij gezien hebben perfect kan weergeven, maar die van hem geven toch al een bijzondere goede benadering weer. Dank u, Thijs!

_e7b0991

‘Is het daar niet gevaarlijk?’ vroegen ze. ‘Hebben ze je niet lastiggevallen?’ ‘Probeerden ze je niet te ruilen voor kamelen?’, ‘ Moest je dan niet de hele tijd een hoofddoek of boerka dragen?’.

Het zijn allemaal vragen die mij gesteld werd sinds Thijs en ik terug zijn van Jordanië. Vooral de schrik in de ogen bij de eerste vraag is telkens weer opvallend. Maar nee, het is er (nu) dus niet gevaarlijk. Dat er iets aan de hand is in de buurlanden, hebben we dan wel weer gemerkt door de vele meters prikkeldraad aan de grenzen.

Thijs werd niet aangeboden om zijn zus te ruilen voor kamelen en echt lastig gevallen werden we ook niet. Het vele bekijks dat we hadden, was eventjes aanpassen, maar uiteindelijk is er nooit iets vervelends gebeurd. Integendeel, mensen die hun baby in je armen duwen en vragen om een selfie of een garagist die dolgelukkig is omdat hij met een blonde vrouw op foto vereeuwigd staat, dat kan je moeilijk erg vinden.

Minder leuk was de lange tijd dat Thijs het zonder bagage moest stellen. Vele telefoontjes, nieuwe kleren en zes dagen later kon hij dan toch zijn eigen, vertrouwde t-shirts aantrekken.

Maar goed, misschien moet ik dit verslag maar bij het begin beginnen…

Na een halve dag vliegen kwamen we ’s nachts aan in Amman. Na de paspoortcontrole, waar ik alweer met zwetende handjes stond (want: altijd bang dat iets niet in orde is, hoe vaak ik het ook heb gecontroleerd en hoe onschuldig ik ook ben) en het vruchteloze wachten op de bagage werden we naar het hotel gebracht. Hoewel ik eerst nog dacht dat we in een of ander achterbuurtje logeerden, bleek de dag erna dat we op amper enkele honderden meters van het centrum zaten. Mooi meegenomen! Amman herinner ik me als druk, alles op elkaar gebouwd, speciale geuren en mooi bewaarde Romeinse overblijfsels. We aten er onze buik rond voor maar 6JD in Hashem Restaurant (samen!) en moesten zelfs toen nog heel veel laten staan. Het minste dat je kan zeggen van Jordaanse porties is dat ze zeer royaal zijn. ’s Avonds gingen we nog een theetje drinken in een cafeetje dat zowat de Oosterse variant was van een hipstercafé.

_e7b0447_watermark_1k_e7b0393

De dag erna mochten we de huurauto ophalen. We zouden onszelf niet zijn als ook hier weer niet iets verkeerd liep: midden op een druk rondpunt viel de batterij plat en was er geen beweging in de auto meer te krijgen. Vijf minuten gevloek later werd het euvel gelukkig al opgelost en kregen we een nieuwe, betere en vooral modernere wagen ter vervanging. Nu kon de roadtrip pas echt beginnen. We reden naar Jerash, waar we ons vergaapten aan de Romeinse ruïnes, de tweede best bewaarde Romeinse site ter wereld. Het leuke aan deze overblijfselen is dat het geen Unesco-erfgoed is, waardoor je overal gewoon zomaar op mag klimmen. Dat zie ik nog niet zo snel gebeuren in Rome. De dag was nog jong, dus trokken we verder naar Umm Qais, helemaal in het noorden van het land. Daar zagen we Syrië liggen, maar gelukkig merkten we niets van de onrust. De archeologische site is prachtig, zeker bij zonsondergang.

_e7b0670_watermark_1k

De volgende dag gingen we de beroemde mozaïek in Madaba bekijken: Het vloerkunstwerk stelt een kaart van Palestina voor, met onder meer aanduiding van de Jordaan. Ik was echter aan het stuiteren van enthousiasme voor ons plan in de namiddag en vond het dan ook helemaal niet erg om weer op pad te gaan. Nadat we vele kilometers langs ‘krinkeldewinkelbaantjes’ reden, waarbij we blij waren voor de auto die wel tegen een stootje kon (want de autoweg durfde al eens te veranderen in een kiezelbaantje) en een tussenstop maakten in Mukawir waar ze bezig waren met archeologische opgravingen, kwamen we aan aan de Dode Zee. Goedkope hotels vind je er niet, maar voor een keer liet ik me zo’n luxekamer welgevallen. We dreven rond in het zoute water en smeerden onszelf in met de modder met heilzame werking.

_e7b0796_watermark_1k

Helemaal uitgerust begonnen we de volgende dag aan de hike in Wadi Mujib: een tocht van ongeveer twee uur door het water in een van de vele kloven die Jordanië rijk is. Ik vond het een fantastische ervaring. Zwaar en pijnlijk, aan de vele brandplekken en schaafwonden achteraf te zien, maar werkelijk zalig. In de namiddag maakten we een tussenstop in het kasteel van Al-Karak om dan door te rijden naar Dana. In dat kitscherige, maar supergezellige hotel leerden we toevallig twee Gentenaars kennen die in de tegenovergestelde richting reisden. Hun verhalen deden ons alleen nog maar meer verlangen naar het bezoek aan Petra en deden ons al dromen van de nacht in de woestijn. De schurende brandwonde op mijn arm werd afgedekt met een pleister, waarvoor dank aan Lowie (en bij deze is de vermelding ook in orde ;-) ) en toen doken we ons bed in om fris te zijn voor ons bezoek aan de roze stad.

Petra, de stad die uit de rotsen werd gehouwen en tot ieders verbeelding spreekt. Waar ik eerst nog dacht dat de erg bekende schatkamer het mooiste zou zijn, bleek ook het klooster de trappenklim van een halfuur waard te zijn. Eenmaal boven wou Thijs nog wat extra rotsen opklimmen en ging er volledig voor, ik vond het monument vanop een bankje met een citroen-muntsap bekijken al goed genoeg. Eenmaal beneden beklommen we nog een stuk van de zogezegde Hidden Trail, maar aan het aantal toeristen te zien die hetzelfde deden, bleek het toch niet zo’n geheim te zijn. Ons niet gelaten, we genoten van het uitzicht zo hoog boven de wandelpaden.

De dag erna keerden we terug om de schatkamer van aan de bovenkant te zien. Onze camel bag van elk twee liter was bij aankomst zo goed als leeg en onze t-shirts konden makkelijk dienst doen als dweil, maar het was het zeker waard. Laat ik maar de foto’s voor zich spreken:

_e7b1088_watermark_1k

_e7b0870_watermark_1k

Ook de dag erna werd er eentje vol ooooh’s en aaaah’s. Ik had er al veel over gehoord en mijn hele Pinterest-bord over Jordanië stond er vol mee, maar er is werkelijk geen enkele foto die de schoonheid van Wadi Rum kan omschrijven. Het rode zand, de stilte, de uitgestrektheid… Ongelofelijk. Acht uur lang hosten en botsten we rond in een jeep met een sympathieke gids en onze twee nieuwe kameraden voor de dag. We liepen door kloven, deden onnozele sprongetjes op de arken en streelden kamelen. Maar toen moest het allermooiste nog komen. Rond half 7 gingen we zitten voor onze bedouïnentent voor de zonsondergang en … wauw. Zelfs ik was eens voor een halfuur stil. Ook ’s nachts maakten we iets unieks mee: ik zag nog nooit de sterrenhemel zo duidelijk en had nog nooit zo’n stilte ervaren. Elke omschrijving doet onrecht aan wat we toen gezien hebben. Ik kan jullie alleen maar aanraden om het zelf te gaan bekijken.

_e7b1423_watermark_1k_e7b1264_watermark_1k_e7b1486_watermark_1k

De dag erna lummelden we wat rond in Aqaba, waar tot onze verbazing werkelijk niets te doen is. Duiken werd van het lijstje geschrapt, aangezien dat blijkbaar niet aangeraden wordt als je minder dan 24u later het vliegtuig op moet. Het snorkelen liep bij mij al snel met een sisser af, toen ik per ongeluk besliste om in een zee-egel te gaan staan. Tsja, elk zijn portie malchance in Jordanië zeker?

Niet dat we die laatste dag aan ons hart lieten komen, de voorbije dagen gaven ons genoeg prachtige herinneringen om er de hele terugreis (en nog lang erna) van te dromen.

Er werd mij intussen al veel gevraagd wat ik van Jordanië vond. Vaak toon ik gewoon de foto’s, want alles vertellen is gewoonweg onmogelijk en ze zeggen meer dan ik kan omschrijven.  Het is geen bestemming voor wie van luilekkeren en shoppen houdt, maar het land en vooral de mensen  hebben alleszins wel mijn hart veroverd.

(En de dieren ook.)

_e7b1315_watermark_1k_e7b0912_watermark_1k

Advertenties

10 gedachten over “Negen dagen in Jordanië

  1. Wat een mooi verslag! Wij zouden ook zo graag Petra zien, het moet echt wonderlijk mooi zijn. Al schrikt de hitte me wel af, wij kunnen daar allebei niet goed tegen. Welke temperaturen hebben jullie daar moeten trotseren?

    Like

    1. Dank u wel, dat is een mooi compliment! :) Het was meestal tussen de 30 en de 35 graden, maar het verschil is dat de lucht daar wel droog is. Helemaal anders dan zulke temperaturen in België dus, want hier is het dan ook nog eens zo vochtig.

      Liked by 1 persoon

  2. aaaah je was net voor je terugvlucht in Aqaba? damn, da’s echt wel super super jammer, want dat klopt….je mag niet duiken in je “noflytime” (alle, je mag niet vliegen in je noflytime na een duik, die met goeie duikcomputer wel iets nauwkeuriger berekend kan worden en daardoor wel wat onder de 24u kan liggen…maar vuistregel is op duikvakantie: laatste dag blijf je boven en ontdek je plots je hotel en het strand :p. ). Dat heeft te maken met de stikstof uit de ingeademde lucht die onder hoge druk onder water in je lichaam opgenomen wordt en weer langzaamaan moet oplossen. Dus dat kan je onthouden voor een volgende reis: een duiklocatie niet op je laatste dag plannen. Want duiken kan ik je echt wel eens aanraden!

    Maar de rest van de foto’s tonen wel (een fractie) van de schoonheid van je reis, dus dat het duiken in het water gevallen is zal je wel niet aan je hartje laten komen.

    Like

  3. Zo te lezen hebben jullie het heerlijk gehad in Jordanië! Blij te horen dat mijn tips jullie op weg geholpen hebben. Jordanië is een te gek land wat ik echt aan iedereen aan zou kunnen raden. Gelukkig denken jullie er ook zo over ;)

    Liked by 1 persoon

  4. Wauw Lotte! Jouw woorden, de foto’s van je broer… ik ga ze straks eens aan Johan tonen en hopen dat hij even overtuigd wordt als mij dat we dringend eens naar Jordanië moeten ;-)

    En euh, als je eens wilt weten hoeveel kamelen je waard bent, kan ik je een kamelentocht in Egypte “aanraden”; de gids heeft mijn moeder toen gevraagd hoeveel ze er wilde voor mij :p Vooral heel grappig eigenlijk!

    Like

Joepie, reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s