Lotte doet·Lotte reist

800 km en 15 minuten in Drachten later…

Als iemand mij een paar jaar geleden had gezegd dat ik ooit naar het noorden van Nederland zou gaan met de fanfare, dan had ik eens goed gelachen. In de maanden voor ik naar Afrika vertrok, was er in de verste verte geen motivatie meer bij mij. Ik miste medehoornist en broer T. naast mij, de sfeer was een beetje grimmig geworden en de helft van de tijd zat ik ofwel bij mijn lief in Nederland ofwel bij mijn thuiswachtgezin. Die break van een half jaar kwam dus eigenlijk als geroepen.

Ondertussen hebben we een nieuwe, sympathieke dirigent (hey Wouter!), is de groepssfeer er ferm op verbeterd en ga ik weer met plezier naar de repetitie. En dus zag ik het nu wel zitten om een tripje van om en bij de 400 km te maken. En terug. Op één dag. Als ik het zo zeg, klinkt het nog zotter.

Daar hadden we een goeie reden voor: We werden in Drachten verwacht om deel te nemen aan de Open Nederlandse Fanfare Kampioenschappen. Het was de eerste wedstrijd in jaren, al was er achteraf wat onduidelijkheid over wanneer die laatste wedstrijd in Vichte ook alweer plaatsvond. Mocht iemand daar een antwoord op hebben, laat het zeker weten.

Om 3u15 ging de wekker en hoewel ik er nogal bekend om sta dat ik géén ochtendmens ben, voelde ik mij toch nog behoorlijk fris. Gewapend met een boek en een wc-brilachtig kussen om mijn pijnlijke bekken en rug te ontlasten (waar ik de hele dag door veel grappige opmerkingen over kreeg), stapte ik op de bus. Niet dat ik veel heb gelezen, tijdens de heenreis wisselde ik constant tussen slapen en halfwakker zijn. Blijkbaar was ik niet de enige, het was ook bij mijn medemuzikanten opvallend stil.

Dat veranderde snel toen we eenmaal aankwamen aan het concertgebouw. We hadden echter weinig geluk met de loting: we zouden pas als voorlaatste het podium betreden en moesten vlak na de kampioen van vorig jaar optreden. We lieten ons echter niet uit ons lood slaan en begonnen aan het wachten. Het grootste deel van onze fanfare ging luisteren naar onze concurrenten uit Lichtervelde en daarna vergaapte ik mij aan de prachtige instrumenten die te koop werden aangeboden in de bar/zaal. Ik droom nog steeds van die prachtige hoorn voor de duizelingwekkende prijs van 8500 euro, al is dat tweedehands instrument van 6500 euro ook allang goed voor mij. Mijn tijdelijke collega Thomas bleek echter niet zo onder de indruk te zijn als ik: volgens hem moet er wel iets mis zijn met die hoorn als het aan die prijs wordt aangeboden. Woeps.

Met wat vertraging mochten we eindelijk gaan inspelen. Dat hun inspeellokaal groter was dan ons repetitielokaal zegt al wat over de grootte van het gebouw. En toen was het eindelijk zover. De vijftien minuten waarvoor we maanden gerepeteerd hebben, waarvoor we op weekend gegaan zijn, waarvoor ik ’s nachts in mijn dromen de muziek afspeelde… Het was sneller voorbij dan je je kan voorstellen.

Kort erna begonnen we al aan de terugreis. Het moet niet gezegd worden dat de sfeer een pak uitbundiger was dan in het vertrek. Na amper een uur moest de chauffeur zelfs al even aan de kant gaan staan om zijn voorraad bier uit de laadruimte te halen. De eerste bakken waren namelijk al op… Niet dat dat veel indruk maakte: we waren nog maar net in België toen in het eerste wegrestaurant al een nieuwe lading werd gekocht.

Om 17 uur kregen we ineens telefoon. Enkele muzikanten waren in Drachten gebleven om de proclamatie bij te wonen en belden ons live de uitslag door. Helaas deed het geluid ons echter geloven dat we ons in een aquarium bevonden, waardoor al gevreesd werd dat we het toch pas achteraf zouden horen. Gelukkig schoot Thomas V. ons te hulp door de proclamatie live te streamen. De spanning was te snijden en bij elk korps dat werd afgeroepen, werd luid geapplaudisseerd en gejuicht. Dat betekende namelijk dat wij alweer een plaats omhoog schoven. En toen was het aan ons… We belandden uiteindelijk op de vierde plaats (van de negen deelnemers) met 86,33%! Dat had volgens mij niemand verwacht, dus de blijdschap was groot. Zelfs dirigent Wouter leek niet meer zo goed uit zijn woorden te komen van contentement, al kon dat ook aan iets anders liggen ;-)

Bij thuiskomst aan het repetitielokaal werden we getrakteerd op braadworsten en hoewel ik natuurlijk niet weet hoe ze smaakten, prikkelden ze alvast wel mijn neus. Ik weet niet hoe het met de andere muzikanten zat, maar ik was zo moe dat we niet meer laat nagebleven zijn. Het duurde dan ook niet lang voor ik, eenmaal thuis, in dromenland vertoefde…

800 km reizen om 15 minuten te spelen, het blijft toch een beetje zottenwerk.

12957415_1101997116519029_9005731162170322364_o
Bron: 1

Advertenties

Een gedachte over “800 km en 15 minuten in Drachten later…

Joepie, reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s