Lotte is

Waarom het hier wat stiller was

Het is al een tijd geleden dat hier iets online kwam, maar niet gevreesd, ik ben er weer!

De blogstilte van de laatste weken heb ik bewust ingeroepen. Hoewel ik er geen voorstander van ben om alleen maar leuke, happy happy, onrealistische dingen te posten, vind ik ook niet dat je je lezers moet vervelen met gezaag en geklaag. Als je niets positiefs te zeggen hebt, zeg je maar beter niets. Dus, ik koos voor stilte.

Ik word er namelijk maar moeilijk aan gewend. Dat werken, het voelt soms meer aan als een strop dan als een verrijking of mooie kans op een toekomst. Nadat ik de eerste moeilijke weken als maatschappelijk werker overleefde, vond ik het helemaal fantastisch. Een leuke job, veel variatie, toffe collega’s en elke maand een aangename stijging op mijn bankrekening. En toen kwam ineens het besef dat mij een paar weken lang vermorzelde:

Ik zit vast.

In drie jaar tijd ben ik twee keer voor een halfjaar naar het buitenland gegaan. Als ik zin had om op reis te gaan, dan deed ik dat gewoon. Ik had geen geld op overschot, maar moest me er ook niet om bekommeren. De helft van de dagen moest ik niet naar school en kon ik eigenlijk doen waar ik zin in had.

Nu verdien ik wel redelijk wat geld, maar moet ineens ook heel veel dingen betalen en beslissen wat ik wel of niet wil betalen (moet je na één maand werken serieus al bepalen of je aan pensioensparen wil doen?). Verlof moet plots maanden op voorhand vastgelegd worden (zeg maar dag tegen spontaniteit) en eens een halfjaar naar het buitenland is ook niet meteen haalbaar.

Dat ik in die weken ook overal foto’s van Zuid-Afrika te zien kreeg, hielp al helemaal niet. Ik droom er al sinds ik voet op Belgische bodem zette na een halfjaar Franschhoek van om terug te keren voor een langere tijd. Goed, die foto’s verschenen waarschijnlijk niet eens meer dan op andere dagen, maar het voelde aan alsof ik ermee om de oren werd geslagen.

In die drie weken had ik ook nog eens twee zware aanvaringen op het werk met deelnemers, waardoor mijn rotgevoel alleen maar versterkt werd. Ik wou weg, ik wou daar niet meer werken en mijn droom om een kinderboerderij te beginnen, trok me alleen maar meer aan.

Ik vond mezelf een echte seut en was kwaad om zoveel ondankbaarheid bij mezelf. Veel van mijn leeftijdsgenoten zouden er véél voor over hebben om zo makkelijk aan een job te raken die ook nog eens dicht bij huis is en ik zat hier te janken dat ik liever de wijde wereld in wil trekken?

Na anderhalve week van die negativiteit had ik toevallig een evaluatiegesprek met de directeur. Dat stond al heel lang gepland, dus het had helemaal niets te maken met de aanvaringen of iets dergelijks. Toch ben ik eerlijk geweest: dat ik twijfelde aan mijn capaciteiten als maatschappelijk werker, aan mijn geduld om met psychisch zieke mensen te werken, aan mijn goesting om mijn boeltje te pakken en anderhalf jaar of zo op wereldreis te gaan.

Ze luisterde en luisterde.  Ze oordeelde niet, ze zei niet dat ik mij niet zo moest aanstellen en gelukkig bevestigde ze me niet in mijn getwijfel aan mijn eigen kunnen. Ze zei alleen maar dat het normaal is, zo’n soort rouwmoment. Mijn andere collega had toevallig een deel gehoord en ook zij had zoiets meegemaakt. Afscheid nemen van de oneindige mogelijkheden, noemde ze het. En zo is het precies.

Nu ben ik eroverheen. Soms stekt het nog wel eens als ik aan de tijden in Afrika of Spanje denk (elke dag dus J ), maar ik zie nu ook wel in dat het nog steeds mogelijk is om eens voor langere tijd ergens te gaan wonen. Het zal alleen wat meer tijd kosten om alles te regelen dan die ene maand die ik nodig had om in Spanje te gaan wonen, maar moeilijk(er) gaat ook hé.

Daarom dus, dat zorgde ervoor dat het hier eventjes wat stiller was. Maar niet getreurd, ik zit ondertussen weer boordevol inspiratie!22848938151_0cee6d39d1_o

Advertenties

22 gedachten over “Waarom het hier wat stiller was

  1. Dit is echt herkenbaar voor mij! En we doen ook nog eens zo’n beetje hetzelfde werk ;). Inmiddels doe ik het al een behoorlijke tijd en heb ik dit gevoel soms nog, met vlagen. Maar ik zie ook steeds meer dat ik juist mogelijkheden heb doordat ik vast werk heb! Hoe dan ook: zet ‘m op :)

    Like

  2. Oh, dit is zo herkenbaar! Ik voelde dit al vooraleer ik begon met werken, dat mijn vrijheid vanaf dat moment serieus ingeperkt zou worden en ik had het daar best moeilijk mee. Toen ik net aan de slag was, maakte het salaris veel goed, maar ik kan nog altijd geweldig nostalgisch worden naar de tijd van vroeger, wanneer ik nog niet ‘vast’ zat. Ik heb het geluk om redelijk wat verlof te hebben, zodat ik nog steeds kan reizen. Het hoeft dus echt niet het einde van reizen en avontuur te betekenen :-).

    Like

    1. Fieuw, het doet deugd om te lezen dat ik niet de enige ben. Ik heb in het hele jaar maar een week of vier, die ik niet in één keer mag opnemen. Grote rondreizen zit er dus niet meer in, maar ik vind wel een manier om toch nog aan mijn trekken te komen :-)

      Liked by 1 persoon

      1. Mijn man heeft lang ook maar 20 dagen gehad, waarbij hij dan nog niet eens het grootste deel zelf mocht van kiezen. En toen slaagden we er ook in om toch elk jaar op reis te gaan. En meestal deden we nog een citytrip ook. Als je verlof kan plannen rond feestdagen of brugdagen, is dat helemaal ideaal, dan moet je minder verlof nemen ;-).

        Like

        1. Ik ben er inderdaad in geslaagd om een hele week vakantie te kunnen hebben en toch maar 3 dagen verlof te moeten nemen. 5 en 6 mei is ons centrum namelijk gesloten en in de dagen ervoor ben ik ook lekker thuis. En weet je wat ik ga doen? Een citytripje naar Boedapest. Ik heb niet getwijfeld en gewoon de draad van vroeger weer opgepakt! :-)

          Liked by 2 people

  3. Succes met het terug plezier vinden in je job!
    En ondertussen kan je hier gewoon lekker van je afschrijven hoor, het is jouw blog dus jij bepaalt!

    Like

    1. Dank je! Het was goed om me eventjes niet op de blog te concentreren en nu voel ik me weer helemaal klaar om vanalles te schrijven, positief of iets negatiever :)

      Like

  4. Oei, sorry dat ik je deels slecht heb doen voelen Lotte! Al hoop ik dat je toch een beetje blij werd van de foto’s :-)

    Al snap ik het wel hoor. Ik ging op Erasmus tijdens mijn studie en het eerste wat ik dacht toen ik terugkwam was “ik wil weer weg”. Was best wel frustrerend dat dat niet zomaar kon; zo wilde ik heel graag stage doen in het buitenland, maar mag je van de Orde van Architecten maar een half jaar van de in totaal twee jaar in het buitenland doen. Dat is iets, maar ik wilde gewoon direct vertrekken en voor heel lang! (uiteindelijk deed ik helemaal geen stage meer in het buitenland, omdat er tegen dat het zover zou zijn ook een lief was, maar bon, dat is een andere kwestie ;-)

    Maar als het een troost kan zijn: tussen definitieve beslissing en de effectieve verhuis naar Zwitserland zat bij ons drie maand en dat terwijl we allebei aan het werken waren en een appartement af te betalen hebben. Valt nog wel mee he? :-)

    Like

    1. Ik heb mijn toenmalig lief zelfs achtergelaten om naar Afrika te kunnen gaan. Gelukkig heeft hij op mij gewacht (al zijn we nu wel uit elkaar, maar dat was om andere redenen), maar inderdaad, iemand moeten achterlaten maakt de beslissing moeilijker.
      En geen zorgen hoor, ik vond het heel leuk om jouw foto’s te zien! Het waren meer mijn eigen foto’s die een trigger waren en zeker toen ik een spraakberichtje kreeg van het kindje waar ik in Spanje voor zorgde :) Bedankt voor je bemoedigende reactie, het doet deugd.

      Liked by 1 persoon

  5. Fijn dat je er gewoon open met je directeur over hebt kunnen praten en dat je toch een manier lijkt te hebben gevonden om ermee om te gaan. Uiteraard hoeft beginnen werken niet te betekenen dat je nooit meer weg kan, het wordt alleen wat moeilijker om lange reizen te plannen, maar als je dat echt wil valt er altijd wel een manier te vinden! Héél herkenbaar, dat gevoel. Ik nam ooit de beslissing om mijn job, waar ik me elke dag naartoe moest slepen, op te zeggen en met een one-way vliegtuigticket naar Azië te vertrekken, maar zo drastisch hoeft het niet te zijn. De gedachte dat als ik dat echt wil ik dat opnieuw zou kunnen is tegenwoordig genoeg om mij tot rust te brengen. Ooit maak ik nog eens een lange reis, daar ben ik van overtuigd, maar dat heeft momenteel niet meer zo’n haast. En.. als jij dat wil kan dat pensioensparen volgens mij nog wel even wachten ;-).

    Like

    1. Ik doe mijn job gelukkig graag, waardoor ik me er niet heen moet slepen. Anders was ik waarschijnlijk ook allang op het vliegtuig gestapt :-) Hoelang ben je toen in Azië geweest?

      Like

      1. Ik ben toen 7 maanden weggebleven. Toen ik terugkwam dacht ik dat ik voor een tijdje genoeg gereisd had, maar dat bleek niet het geval. In plaats van in België een nieuwe job te zoeken vertrok ik opnieuw, deze keer om te gaan werken als reisleidster.

        Liked by 1 persoon

  6. Inderdaad super dat je directeur zo begripvol is en naar je heeft geluisterd in plaats van te oordelen. Voor mij is het ook wel herkenbaar. Ik vraag me soms wel af of ik wel de juiste job heb, of het wel echt iets voor mij is. We spenderen ook zoveel tijd op het werk, dat ik soms het gevoel heb dat er geen tijd meer overschiet voor de andere dingen in het leven. Maar dat komt en gaat ook met vlagen.

    Like

    1. Dat heb ik nu ook wel een beetje, maar ik zie ook wel hoeveel ervaring ik hier opdoe en dan ben ik weer blij en dankbaar. Wat doe jij van werk?

      Like

  7. Ik studeer af in juni of augustus. Ik ben ook bang voor de moment dat ik begin te werken.
    Ik ben zo gewend aan mijn vrijheid en ik reis ook redelijk veel. Ik ben ook nogal een ‘rusteloos’ persoon. Ik kijk niet echt uit naar het moment dat ik “vastzit” aan een job. Maar ik hoop op
    een uitdagende job waarbij ik mijn “rusteloosheid” wat kwijt geraak!

    Like

    1. Dan zitten we in hetzelfde schuitje… Gelukkig kan ik zeggen dat mijn ambetant gevoel ondertussen al weer wat gezakt is :-) Het komt dus wel goed!

      Like

Joepie, reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s