Lotte is

Over zotte dromen

Mijn naam is Lotte en ik ben maatschappelijk werkster.

Vrijdag, op de opendeurdag van mijn werk, heb ik die zin tientallen keren herhaald. Nadat ik er eerst heel hard aan moest wennen dat ik het recht heb om dat te zeggen, zat vandaag een andere gedachte in mijn hoofd. Ben ik van plan om dat de komende veertig of zelfs vijfenveertig jaar te zeggen? Als ik iemand hoor zeggen dat ze dertig jaar in hetzelfde bedrijf werken, in dezelfde functie, dan trek ik grote ogen. Biedt dat wel voldoende uitdaging?

Dat klinkt een pak serieuzer dan ik bedoel. Uiteraard ben ik trots op mijn titel en uiteraard ben ik tevreden over de studiekeuze die ik heb gemaakt. Toch zijn er nog zoveel andere kanten die je met je leven uitkan en is het dan geen zonde om altijd hetzelfde te blijven doen? Ik weet het niet, maar als ik eens luidop mag dromen, zijn er nog heel wat andere beroepen die ik graag had of zou willen doen. Of ze allemaal even realistisch zijn, zullen jullie wel merken ;-)

Als ik niet voor sociaal werk en orthopedagogie had gekozen, was ik waarschijnlijk leerkracht lager onderwijs geworden. Die job heeft mij altijd aangesproken, want het is toch wonderbaarlijk om jonge kinderen heel veel bij te leren? Die kleintjes die in het eerste leerjaar niet kunnen lezen of rekenen, kunnen na enkele weken al zelf een paar woordjes schrijven en sommetjes oplossen. Dat mijn liefde voor kinderen enorm groot is, is ook geen geheim, dus op dat vlak zit het ook al snor. En toch heb ik er niet voor gekozen, omdat ik ook besefte dat het een heel zware job is. Zeker nu ik regelmatig verhalen lees over het M-decreet en dergelijke, durf ik al eens opgelucht te zijn dat ik niet voor de klas sta.

Ik zeg het vaak al grappend tegen vrienden en familie. Soms droom ik ervan om mijn eigen tea roompje te openen. Ik heb er zelfs al een naam voor verzonnen: Lottes taartjes. Het zou een klein koffiehuisje zijn waar men langs kan komen voor een ontbijt met zelfgebakken brood en versgeperste sapjes of een stukje taart dat rechtstreeks uit de oven komt. De interieur zou bestaan uit vintage meubels in pastelroze, wit en muntgroen en geen enkele stoel zou hetzelfde zijn.
Je merkt, er is al ferm over nagedacht. Soms, als ik aan het wegdromen ben, ben ik zelfs al ontbijtmenu’s aan het samenstellen en zie ik al de verschillende taartjes in de toonbank liggen. Helaas ben ik absoluut niet gemaakt om zelfstandig een zaak open te houden en al zeker niet in de horeca. De stress om succesvol te blijven zou mij binnen het halfjaar de das omdoen.

Iets anders waar ik vaak aan denk, is het oprichten van een ontwikkelingscentrum of iets dergelijks. Géén idee hoe ik het zou moeten noemen, want het zou een samenraapsel zijn van alle dingen waar ik van hou. Concreet zou ik een boerderij opkopen en daar een centrum voor meditatie en zelfontplooiing in openen. Yoga, mindfulness en alle gelijksoortige therapieën zouden aangeboden worden. Omdat het een boerderij zou zijn, zou ik er ook een kinderboerderij in willen onderbrengen. Daarbij is het voor mij belangrijk dat de kinderen wél bij de dieren mogen, want die paar keren dat ik op een kinderboerderij was, was ik wat teleurgesteld dat de dieren altijd achter de omheining bleven en we niet in de wei mochten rondlopen. Als derde aspect zou ik er een zelfplukmoestuin onderhouden. Mensen uit de buurt zullen dan langskomen en zelf hun groenten en fruit mogen plukken. Ik weet het, dit plan klinkt enórm hippieachtig, maar ach. Het idee van al die rust die mijn centrum met zich zou meebrengen, maakt me zelf al helemaal zen.

En dan heb ik nog een derde droom. Het is eentje dat absoluut niet realistisch is, maar daarom is het ook een droom. Soms zie ik mezelf als bassiste bij een superbekende groep op het podium staan. Het lijkt me wel cool om op Werchter of Glastonbury te spelen en de hele wereld rond te reizen. Het voordeel van bassisten is dat ze vaak een pak minder bekend zijn dan de zanger van de band, dus dat scheelt ook weer heel wat stress. Om mijn vrouwelijkheid extra in de verf te zetten, kies ik ervoor om in een groep met enkel mannen of enkel vrouwen te spelen. Ja, ik zie mezelf al helemaal staan,zwaar aan het rocken met mijn kleedje en hoge hakken aan… Ware het niet dat ik mijn basgitaar heb verkocht voor ik naar Spanje vertrok, dan kon ik misschien nog heel veel oefenen om net iets dichter bij de uitvoering van mijn droom te komen. ;-)

Jullie merken het. Als ik ooit zonder job in de sociale sector kom te zitten, dan heb ik nog wel een paar andere plannen achter de hand. Hebben jullie ook van die wilde dromen?

Schermafbeelding-2014-07-16-om-09.25.04

Advertenties

Joepie, reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s