Lotte is

31 augustus

WP_20150830_001
31 augustus 2015. Wat een dag. Ik ging van de ene emotie naar de andere:

Het begon al bij het fietstochtje naar mijn werk. Een vrouw die haar gsm belangrijker vond dan de veiligheid van anderen en aandacht voor de baan reed mij ei zo na aan. Ik moest de straat oversteken en stak dus duidelijk mijn hand uit. Ze vertraagde, maar op het moment dat ik in het midden van de rijbaan was, duwde ze haar gaspedaal weer in. Ik weet niet waar ik het meest van schrok: dat ze op amper een halve meter van mij tot stilstand kwam of dat ze mij de schuld gaf. Nee, ik werd er nog eens mee geconfontreerd dat een verkeersongeluk echt niet lang moet duren.

Na een vrij normale dag op het werk stond mij opnieuw een zeer onaangename verrassing te wachten. Sinds deze ochtend zat Pixie met een enorme bobbel op haar rechterschoudertje. Ik had ’s ochtends in alle haast een aaitje gegeven, dus ik had niets gezien en was zonder zorgen vertrokken. Toen broer PJ het ontdekte, was hij gelukkig zo verstandig om me niet op mijn werk te bellen. Daar had ik mij toch maar nerveus zitten maken, dus ik ben blij om die paar uurtjes in het ongewisse.

Bij thuiskomst werd ik echter ingelicht en belde ik uiteraard meteen naar de dierenarts van wacht. Enfin, om een lang verhaal kort te maken: Pixie heeft een groot abces dat niet alleen vol etter zit, maar ook vol bacteriën. De oorzaak is onduidelijk en zal nooit achterhaald kunnen worden. Ik betwijfel heel sterk dat Elodie haar gebeten heeft (kijk naar die liefde op de foto!), een hapering lijkt me geloofwaardiger. Toch mogen ze de komende dagen niet meer samen zitten en ook na de operatie moeten ze minstens tien dagen van elkaar gescheiden worden. Al was het maar om te voorkomen dat Elodie probeert om de wonde van Pixie schoon te likken en alles opnieuw infecteert.

Eerst moeten die bacteriën bestreden worden, dus pas op vrijdag wordt ze geopereerd. Het feit dat ze momenteel geen pijn heeft, biedt me wel wat troost, maar tegelijkertijd vind ik die vier dagen wachten slopend. De dierenarts maakte namelijk heel erg duidelijk dat er grote risico’s aan de narcose verbonden zijn. Konijnen verteren dat op zich al niet goed en aangezien Pixie nog maar drie maandjes oud is, stijgt het gevaar enorm. Die woorden deden mij in tranen uitbarsten, maar goed, nu weet ik het tenminste. De komende dagen kan ik haar alleen maar extra vertroetelen en hopen op een goede afloop…

Helemaal van mijn melk kwam ik thuis, maar toen kreeg ik ineens toch nog wat goed nieuws. Via een give away op Lobkes blog heb ik een cadeautje gewonnen. Binnenkort komt een schattige halsketting of paar oorbelletjes moekes kant op. Of hoe een enorme rotdag toch eindigde met een beetje blijdschap…

Advertenties

2 gedachten over “31 augustus

    1. Dank u wel, ik hoop ook op het beste. En die vrouw van de bijna-aanrijding? Die reed gewoon weg, want ik was te geschrokken om iets te kunnen zeggen.

      Like

Joepie, reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s