Lotte is

Ik heb zo van die gewoontes…

mama-olifant

Een hele tijd geleden schreef ik al eens een blogje over enkele van mijn rare trekjes. Wie dacht dat mijn vreemde dingetjes daarbij blijven, heeft het echter mis. Ik heb namelijk nog wel een paar van die ‘typisch Lotte’-gewoontes.

Vanaf de eerste seconde dat ik thuis kom van mijn werk/afspraak/gelijk wat, wurm ik me uit mijn jeansbroek en trek ik één van mijn vele huispakjes aan. Ik ben sowieso niet de enige die deze gewoonte, maar ik durf er wel aan te twijfelen dat iedereen dan kiest voor een wollen broek met rendierprint op, een katoentje met Elmo van Sesamstraat of een knalroze fleece met witte konijnen. Kinderachtig? Enorm, maar ik schaam mij er niet om. Het is soms een ietsiepietsie gênant om de voordeur te moeten openen wanneer ik alleen thuis ben en geen tijd heb om nog snel in mijn jeansbroek te springen, maar ach. Dat trek ik mij niet aan. Dat gevoel dat je ervaart wanneer je die strakke broek inwisselt voor een loszittend geval waarbij je alle mogelijke posities kan aannemen, is onbeschrijfelijk. Misschien zou het helpen als ik wat minder voor ultrastrakke skinny jeans koos of wat normaler op een stoel zou zitten, maar dan nog is het gewoon gezellig.

Nog zo’n typische gewoonte is (bijna) alles een naam geven om er dan mee te praten. Uiteraard krijgt iedereens huisdier een roepnaam, maar daar stopt het meestal. In mijn geval hebben mijn telefoon, laptop, camera, fiets… ook een mensennaam. Het blijft dus bij spullen die ik erg vaak gebruik en waar ik een grote waarde aan hecht, maar toch… Meestal hou ik de namen voor mezelf, want eerlijk gezegd vind ik het een bijzonder idiote gewoonte. Waarom zou je je fiets een naam geven en in gedachten ertegen praten? Het is niet alsof hij/zij ooit zal antwoorden. En toch kan ik er niet mee stoppen. Ik probeerde uit alle macht om geen naam te verzinnen voor mijn nieuw rijwiel, maar voor ik het wist, doemde er toch eentje op in mijn gedachten en sindsdien praat ik ertegen alsof het mijn nieuwe beste vriendin is.

Een laatste rare trekje van mij is eentje dat niemand kan zien. Op zich is het niets wereldschokkends, maar ik heb nog nooit van iemand anders gehoord dat ze het ook doen. Als ik een gesprek met iemand voer, zie ik negen van de tien keer elk woord voor mijn ogen verschijnen. Hoewel ik wel focus op wat mijn gesprekspartner vertelt, is er een deeltje van mijn hersens dat het nodig vindt om de zinnen te visualiseren. Soms zie ik het als getypte tekst, soms verschijnt het in mijn eigen handschrift. Het gaat als volgt in zijn werk. Jij zegt bijvoorbeeld ‘Ik was op safari en zag een olifant’. Ik vermoed dat de meeste mensen dan enkel een voorstelling maken van jou in een jeepje en een olifant. Bij mij daarentegen verschijnt niet alleen dat beeld, maar zie ik ook de woorden voorbijkomen. Is er iemand die dit herkent?

Ik heb werkelijk geen idee vanwaar die gewoonte komt. Vermoedelijk heeft mijn grote liefde voor taal er iets mee te maken. Ik weet niet eens zeker of het wel een gewoonte is. Heb ik het mezelf aangeleerd of is dat vanzelf gekomen? Eén groot vraagteken. Op de meeste dagen heb ik er geen problemen mee, maar als ik erg moe ben, zou ik er veel voor over hebben om ermee te stoppen. Het vreet namelijk energie om altijd met twee dingen tegelijkertijd bezig te zijn.

Ben ik de enige die, soms zelfs onvrijwillig, zulke vreemde of ronduit idiote gewoontes heeft? Ik mag hopen van niet, dus ik hoor het graag in de comments :-)

Advertenties

10 gedachten over “Ik heb zo van die gewoontes…

  1. Van vreemde gewoontes gesproken. Ik tel heel vaak dingen en mijn geheugen is een geheugenkaart van een fototoestel. Bij een gesprek haal ik altijd de bijbehorende beelden naar boven. Ook Probeer ik overal lijnen te trekken in mijn hoofd. Bv. bij mijn meubels. De zetel gelijk met de hoek van de kast enzo. … Het zal wel een “familietrekje” zijn.

    Like

  2. Je bent niet alleen, bij mij is er ook een kleine hoek af. Ik eet desserts enkel met een klein lepeltje want dan is er meer. En als het kan, draag ik het liefst sokken die dezelfe kleur hebben als mijn onderhemdje. En ik ben blij als ik mijn glas water in 9 slokken kan uitdrinken.
    Geniet van je comfortable thuiskleren!

    Like

Joepie, reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s