Lotte reist

Nergens beter dan thuis

timthumb (1)

Dat was het dan. Mijn au pairavontuur zit er nu definitief op.

De afgelopen maanden zijn voorbij gevlogen en het was een fantastische ervaring, maar eerlijk is eerlijk. Ik ben ook heel erg blij om weer thuis te zijn. De laatste weken begon ik steeds vaker te verlangen naar mijn eigen bed, het eten van mijn moeke, de gezelligheid en drukte van ons gezin en mijn gewone leventje weer leiden. Hoewel ik de baby en het mooie weer enorm zal missen, begon de negatieve zaken, waar ik niet verder over uitbreid, steeds zwaarder door te wegen. Alles aan mijn eigen familie en huis leek steeds aantrekkelijker. De begintune van Thuis (Nergens beter dan thuis!) is dus eigenlijk diepe waarheid ;-)

Ik was dan ook ontzettend blij toen Ivana op bezoek kwam, want dat zorgde voor een zalige laatste week waarbij ik nog eens de toerist kon uithangen en extra kon genieten van de pracht en praal van Barcelona. Samen ontdekten we lekkere restaurantjes (wat een zonde dat ik ze niet vroeger vond!), gaven te veel geld uit en werden gezamenlijk nageroepen door bronstige Spanjaarden. Een verslag van dat alles vind je hier terug.

En toen was het ineens 10 juli. Hoewel ik de avond ervoor vreselijk heb gevloekt, gezucht en gezweet toen ik mijn vele bagage in mijn koffers moest proppen, stond alles flink op tijd klaar om te vertrekken naar de luchthaven. We heften ons bijna een hernia, maar elke koffer bleef netjes onder het maximumgewicht. Ivana en ik konden het weer niet laten om geld uit te geven in de Victoria’s Secret-winkel (die bodylotions zijn to die for en bij kortingacties kunnen we ons al helemaal niet meer inhouden), waardoor ik ineens alweer vreesde om te laat aan de gate te zijn. Uiteraard was dat niet zo, maar ja, je bent nu eenmaal een stresskip of niet.

De vlucht verliep vlekkeloos, maar de rit naar huis was helaas net iets minder. We zaten door de file dubbel zo lang in de auto en mijn vader werd bijna gek door mijn onophoudelijke getetter. ’s Avonds kon ik gelukkig met reden veel praten, want er was een miniwelkomsfeestje georganiseerd. Ineens besefte ik weer hoe hard ik het had gemist om met je grote familie gezellig samen te zijn en van een barbecuetje te genieten. Toen later ook nog een groot gezelschap vrienden aan de deur stond, was ik al helemaal opgetogen. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat ik die nacht als een blok in slaap viel.

Ook de dagen erna waren voorbij in een vingerknip. Op zaterdag kwamen de ouders en broer van Ivana naar Izegem om haar op te pikken, maar uiteindelijk werd besloten om ook de zondag samen door te brengen. We deden een uitstapje naar Brugge (die kou! Abnormaal!) en na het afscheid, waarbij we elkaar hopelijk sneller terugzien dan over tien jaar, werd ik naar Oostende gebracht waar ik nu de rest van de week zal babysitten op de vier lieve kindjes van Christine en Filip. Zo’n prachtig weer als vorig jaar zal het niet worden, want op deze maandagochtend viel al meer regen dat in de afgelopen weken in Spanje, maar hé! Daar laat ik mijn goede humeur en zin in deze week niet door verpesten hoor!

Advertenties

3 gedachten over “Nergens beter dan thuis

Joepie, reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s