Lotte doet

De zon, mijn vriend?

Aaaaah, zon, zee en strand. Veel mensen kunnen er alleen maar van dromen, van mij is het al vijf maanden dagelijkse luxe. Ik ben altijd al een waterrat geweest, dus je kan mij niet straffen door mij naar de zee te laten gaan en van het zoutige water aan mijn benen te laten genieten. Zeker hier is het een geschenk, want het water is ondertussen (midden mei!) al bijna 20 graden! Tegenwoordig ben ik er dan ook bijna elke dag te vinden.

Mijn relatie met de zon daarentegen is een beetje wisselvallig. Als kindje had ik maar één namiddagje buitenspelen nodig om er als een melkchocoladetablet van Milka uit te zien. Heerlijke tijden waren dat. Zo’n tien jaar geleden, op reis in Italië, raakte ik echter eens zo zwaar verbrand, letterlijk van top tot teen, dat ik bij elke beweging weende van de pijn. Sindsdien kwam het nooit meer echt goed. Ik ontwikkelde een zonneallergie waardoor ik elk jaar inentingen bij de dokter moet krijgen, mijn huid is zo wit dat de vergelijking met een melkfles spontaan in je opkomt en bij de minste zonnestraal word ik rood. Gelukkig verandert dat meestal wel in een ‘koffie met héél veel melk’-kleurtje, maar dat is vaak maar van korte duur. Als ik dus eens een, naar mijn normen, schoon kleurtje heb, dan ben ik daar ook altijd heel erg blij om. Het is dan ook echt niet cool dat veel mensen dan hun veel bruinere arm tegen de mijne houden… Gewoon eens bevestigen zou veel toffer zijn.

In Zuid-Afrika kon ik het amper geloven: in die maanden daar was ik letterlijk geen enkele keer verbrand. Ik was ongelofelijk bruin voor mijn doen, maar een kreeft werd ik niet en zelfs mijn zonneallergie kwam zich niet tonen. Content dat ik was, je kan je het niet voorstellen.

Nu is het helaas wel wat anders. Vorige week ging ik een namiddagje luilekkeren aan het zwembad met een boekje. Ik smeerde mij in die twee uur drie keer volledig in, maar het mocht niet baten. Terwijl mijn armen geen onrustwekkende uiterlijkheden vertoonden, waren mijn benen on-ge-lo-fe-lijk rood. Echt abnormaal rood. Flashbacks naar mijn ervaring in Pisa bleven niet uit. Die avond heb ik geen oog dicht gedaan, de minste wrijving zorgde voor pijn. Ook de dagen erna waren niet echt aangenaam: ondanks de hitte een lange broek aandoen zodat de schade niet groter werd, aftersun smeren tot ik erbij neerviel en bij elke aanraking hopen dat het de dag erna beter zou zijn. Nu, een week later lijk ik meer op een slang dan op een mens. Nadat de de verbrande huid superraar aanvoelde en helemaal uitgedroogd was, kan ik letterlijk hele lappen vel van mijn benen trekken. Naar mijn gevoel heb ik nog nooit zoiets vies moeten doen. Wie geïnteresseerd is, ik heb er een paar foto’s van gemaakt. Je roept maar als je eens wil zien wat ik precies bedoel.

En toch, toch ben ik vandaag weer gaan zwemmen. Gewapend met mijn nieuwe zonnecrème die nóg een hoop factoren hoger is en speciaal voor melkflessenvelletjes werd ontwikkeld, dook ik het zwembad in en hoera hoera, geen spikkeltje rood te bekennen. Hopelijk blijft het zo!

En jij? Heb jij last van overgevoelig vel of word je meteen een melkchocoladetablet?

11000731_10206892751252775_772031508770184670_n

Advertenties

3 gedachten over “De zon, mijn vriend?

Joepie, reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s