Lotte doet·Lotte reist

Over Tibidabo en sukkelen

De les van vandaag? Nooit vertrouwen op Duitstaligen…

Vriendin Aley en ik waren vrij teleurgesteld toen bleek dat ons reisje naar Zaragoza (dat is de stad van mijn droo-hoomen) met Erasmus Barcelona werd geannuleerd. Te veel inschrijvingen en te weinig bussen luidde het excuus. Ik had het liedje dus een hele week voor niets gerepeteerd.

We hadden echter geen zin om dan maar gewoon thuis te blijven, dus werd besloten dat we Tibidabo zouden bezoeken. Dat is een berg in Barcelona waar je de stad van bovenaf ziet en je ondertussen je kinderen kan plezieren door een toegangsticket voor het kleine pretparkje aan te schaffen. Aangezien ik constant foto’s zie van het kleurrijke reuzerad wilde ik dat ook eens met mijn eigen ogen aanschouwen. Zo gezegd, zo gedaan dus. Enfin, de weg ernaartoe liep niet bepaald over rozen:

Zowel Aley als Helena (de Oostenrijkse vriendin) waren al eens op Tibidabo geweest en ze verzekerden mij dat ze de weg wisten. Ik had geen reden om daaraan te twijfelen, dus volgde ik hen met alle vertrouwen. Ik had nochtans de alarmbellen moeten horen afgaan toen ze zeiden ‘ooooh, dit is een andere trein, maar kijk, normaal gezien stopt hij ook aan de ferrocaril die we nodig hebben om op de top te geraken!’ Helaas, mijn innerlijke sensoren waren ook in weekendmodus en ik stelde mij geen vragen.

We stapten uit aan halte ‘Av. Tibidabo’ en toen begon de twijfel bij hen al toe te slaan. Ze wisten helemaal niet waar we terecht gekomen waren, maar ‘we zouden het wel snel vinden als we wat wandelden’… Inderdaad, er was een toeristentrammetje die naar de helft van de berg reed, maar zoals het woord het zelf zegt, is het een tram voor toeristen en dus ook absurd duur voor een ritje van zo’n 5 minuten. Wij besloten met onze kaart voor het openbaar vervoer de bus te nemen en we kwamen uiteindelijk (en veel sneller) op hetzelfde punt aan. De gezichten van mijn twee vriendinnen en het binnensmondse Duitse gevloek (Aley is wel Amerikaanse, maar van Duitse afkomst) baarden mij al wat zorgen. Bleek dat we nog eens een soort tram moesten nemen die ons naar de top van de berg zou brengen. Ik was bereid om ervoor te betalen, want we waren ondertussen al een uur onderweg en de temperatuur schoot de hoogte in, maar de twee anderen wilden toch liever op eigen houtje boven raken. Voor mij geen probleem, want ik had voor de rest van de dag geen plannen meer gemaakt. Helena werd echter al een beetje nerveus, want zij had om 14u een afspraak en de klok tikte langzaam maar zeker richting 12u.

Een behulpzame straatveegster verzekerde ons dat we te voet konden gaan en dat we maar 15 minuutjes nodig zouden hebben. We begonnen vol goede moed aan de klim en lachten met onze eigen domme stoot door de verkeerde trein te nemen. Zo’n twintig minuten later waren we helemaal nog niet veel gestegen en toen we een paar hikers in de omgekeerde richting tegen het lijf liep, vertelden zij ons dat we nog zeker een uur zouden moeten stappen. Dat was toch efkes slikken. Niemand van ons was erop gekleed en vooral: we hadden daar geen tijd voor.

Om een lang verhaal kort te maken: we liepen weer helemaal terug, namen opnieuw de bus naar de metrostop en keerden helemaal terug naar Plaça Catalunya in het midden van de stad, zodat we deze keer wel op de juiste trein zouden zitten. Best dat we alledrie goed gezind waren, want je zou voor minder eens elkaars neus afbijten. Wie nu echter denkt dat we zonder verdere problemen het reuzerad en de kerk konden aanschouwen, heeft het mis.

We zaten dan wel op de juiste trein en stonden op tijd recht om aan de juiste halte uit te stappen, maar toen bleken de deuren in onze wagon ineens te blokkeren. Met andere woorden, we raakten niet op tijd uit de trein en moesten noodgedwongen naar het volgende stadje reizen om dan in dat station een halfuur te wachten op de terugkerende trein. Helena besloot dat het voor haar de moeite niet meer was om nog mee te gaan aangezien ze na een kwartier op de berg al terug zou moeten keren en koos ervoor om naar huis te gaan. Het arme schaap was dus 4u onderweg geweest voor… niets.

Aley en ik raakten gelukkig zonder verdere miserie op de top. En het hele gesukkel bleek het ook waard te zijn. Het was een stralende dag waardoor je letterlijk de hele stad kon zien, het was bijzonder aangenaam vertoeven in het zonnetje en dat reuzerad? Daar heb ik een paar mooie foto’s van kunnen maken.

Maar nee, ik vertrouw dus nooit meer op het volgen van Duitstalige personen ;-)

WP_20150418_003    WP_20150418_011 WP_20150418_010  WP_20150418_013  WP_20150418_014

Advertenties

Joepie, reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s