Lotte doet·Lotte reist

Over Barcelonese bloemetjes buitenzetten

Ik woonde vijf jaar in Gent, waarvan ik vooral in de eerste jaren de Overpoort regelmatig een bezoekje ging brengen. Naar aanleiding daarvan dacht ik dan ook dat ik al zowat alle marginale uitgaansgedrag had gezien. En toen ging ik de bloemetjes buitenzetten in Barcelona…

Afgelopen weekend werd ik door mijn Oostenrijkse vriendin uitgenodigd om naar een optreden van een vriend van een vriendin te gaan kijken (of hoe je hier heel snel via via mensen leert kennen…) De groep bleek een coverband te zijn, met goeie muzikanten, leuke liedjes en een barslechte zanger. Show geven kon hij als de beste, maar toon houden en inzetten op het juiste moment? Daar was nog wat werk aan. Desalniettemin heb ik me rot geamuseerd, hoewel we het na twee uur optreden toch opgaven. Het was toen al kwart na drie en iedereen moest nog een lange terugreis ondernemen. En toen begon het.

We kwamen nog maar de Irish Pub buiten en we zagen al twee spierbonken met elkaar op de vuist gaan. De sensatiebeluste Lotte in mij had de neiging om te blijven kijken (ik weet het, slechte eigenschap), maar ik besloot om me toch maar snel uit de voeten te maken toen er nog een hele groep andere jongens op hen kwam afstormen. Enkele meters verder zag ik een meisje, op torenhoge hakken waar zelfs Victoria Beckham op zou staan wankelen, zomaar recht naar voren vallen wegens een bijzonder hoog alcoholgehalte in haar bloed. Ik vreesde al dat haar neus in duizend stukjes zou barsten, maar op één of andere manier kon ze zich nog draaien waardoor ze op haar zijkant terecht kwam. Vrij spectaculair om te zien. Het vrijende koppel dat meer dan halfnaakt in een hoekje tussen twee cafés stond, had ik liever niet gezien. Ik zou nog heel wat andere voorbeelden kunnen geven van dingen die op mijn netvlies gebrand staan, maar ik denk dat jullie zich ondertussen al een beeld konden vormen van de buurt waarin ik mij vertoefde.

Ken je dat gevoel dat je iets ziet dat je zo weerzinwekkend vindt dat je toch echt niet anders kan dan ernaar kijken? Ik had dat bijvoorbeeld bij The Human Centipede, een film die zeker bij het jongere volk bekend is. Wel, dat gevoel had ik nu ook weer in de metro. Ik zag een meisje zich nogal raar gedragen en nog terwijl ik me afvroeg wat er scheelde, kreeg ik een antwoord op mijn vraag.  Haar volledige maaginhoud kwam naar boven, een roodachtige vloeistof. Ze zat waarschijnlijk te veel aan de Bloody Mary of zo die avond, maar ik had nog nooit zo’n kleur gezien. Degoutant was het en toch slaagde ik er niet in om weg te kijken.

Ik begon al serieus te vrezen wat ik allemaal zou tegenkomen op de nachtbus naar huis. Op een rit die een uur duurt, om 4 uur ’s nachts, verwacht je namelijk geen al te propere zaken. Gelukkig viel het allemaal goed mee. De meeste medepassagiers lagen half in coma en degenen die er wel vrij fris en fruitig uitzagen, droegen werkkledij. Toch, ik was blij dat ik om 5u eindelijk in mijn bed lag.

Vanavond ga ik met mijn Zweedse en Oostenrijkse vriendin naar een optreden van The Vaccines. Ik ben al een lange tijd fan van die band en toen de Zweedse me gisteren een Whatsapp stuurde, heb ik geen seconde getwijfeld. Blijkt ineens dat het optreden maar om half 12 begint. Dat betekent twee dingen: 1) ik ben benieuwd wat ik nu weer allemaal te zien zal krijgen in het nachtleven van Barcelona en 2) dat wordt bijzonder moeilijk opstaan morgenochtend. Met wat geluk zit ik om 4 uur in mijn bed, maar Lotte en amper 4 of 5 uur slapen? Geen goeie combinatie. Laat ons hopen dat Melina morgen niet besluit om veel last te hebben van haar uitkomende tandjes ;-)

Hebben jullie ook van die vieze herinneringen aan een avondje uit? Laat het mij zeker weten!

1454740_10206259822429950_7504994097619253500_n

Advertenties

Een gedachte over “Over Barcelonese bloemetjes buitenzetten

  1. voila nu weet ik tenminste wat een Whatsapp is!
    heb zelf eens meegemaakt dat ik moest overgeven in een tram in gent
    nee lotte
    niet van te veel bier te drinken!
    het gebeurde gewoon op weg naar school
    ik voelde me misselijk en de tram bleef maar rijden
    dan doodbeschaamd de hele inhoud van mijn maag in de tram achtergelaten en bij de volgende stop uitgestapt.
    de enige die me hielp mijn gerief naar mijn kot te brengen was een vriendelijke turk
    enig nadeel: hij kwam me elke dag opnieuw opzoeken
    tot op het moment dat er eens vrienden van school op kot zaten
    toen dacht hij dat één van hen mijn vriend was en is hij nooit meer teruggekomen
    tja jouw mooie verhalen brengen heel wat herinneringen met zich mee
    groetjes
    tante hilde

    Liked by 1 persoon

Joepie, reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s