Lotte doet·Lotte is

Verzameling of verslaving?

Volgens mij heeft iedereen in meer of mindere mate een verzameling. Sommigen hebben er eentje, anderen hebben er veel te veel. Ik vrees dat ik met mijn schoenen, ringen, nagellakjes, postkaartjes en notitieboekjes tot de tweede categorie behoor.

Ik durf geen foto te posten van al mijn schoenen samen. Het lijkt mij dan ook nog eens onbegonnen werk om ze allemaal uit te stallen. Neem dus maar gewoon van mij aan dat het er véél zijn. Dat kan geïllustreerd worden met het feit dat ik een paar maanden geleden maar liefst 13 paar schoenen de vuilbak inkieperde en ik nu nog steeds niet verlegen zit om een paar. Hoe hard ik ook mijn best doe; als ik ga shoppen, zit er altijd minstens 1 schoendoos in mijn tassen. Bij mijn vertrek uit Franschhoek moest ik 8 extra paar in mijn valies zien te krijgen (zelfs voor mij is dat veel, zo’n aantal in 6 maanden tijd) en ik vrees dat ik er dit weekend in Londen ook weer niet aan zal kunnen weerstaan. Mijn droom? Een bijzonder grote glazen kast in mijn kamer waar ik al mijn schoenen kan uitstallen en er regelmatig eens naar kan kijken. Ik denk alleen niet dat er al een kast met de nodige afmetingen bestaat.

Met ringen is het nog niet zooooo erg gesteld, hoewel ik overlaatst toch ook een extra juwelenkistje moest kopen omdat er ineens een acuut gebrek aan plaats was. Dat kan natuurlijk ook te maken hebben met de steeds groeiende afmetingen van mijn juwelen. Ik word héél regelmatig aangesproken over mijn ringen omdat ze haast altijd zeer opvallend en groot zijn. De beste opmerking die ik overlaatst hoorde was dat ik mijn zilveren ring (die platte schijf met geborsteld uiterlijk) kan gebruiken als onderzetter voor mijn colaflesje. Ach ja. Ik vind weinig echt mooi aan mezelf, maar ik vind mijn handen meer dan oké. Dat benadruk ik dan ook graag door versiersels, in combinatie met nagellak. Het is al meer dan 5 jaar geleden sinds ik voor het laatst langer dan een paar uur zonder lakje op mijn vingernagels rondliep. Die collectie is dan ook gestaag uitgebreid van verschillende tinten rood tot…  wel ja, zowat elke mogelijke kleur. Behalve lichtpaars dan, want om één of andere reden vind ik dat er erg ziekelijk uitzien op je nagels. Paars behoort tot dezelfde categorie als de letter c, cijfer 5 en noot fa (lees hier meer om je geheugen over deze zaken op te frissen.) Gruweldegruwel.

En dan kom ik bij die verzamelingen waarvan ik bijna zeker weet dat je eens fronste toen je het las. Postkaarten en notitieboekjes? Het is inderdaad niet echt hip of alledaags…

In elke noemenswaardige stad waar ik kom, koop ik een postkaartje. Ik werd er in Afrika eens keihard mee uitgelachen door een medereiziger omdat ik mij “extreem toeristisch” gedroeg, maar who cares? Het zijn spotgoedkope souvenirs en ik vind het zalig om achteraf de kaartjes aan de muur te hangen en de herinneringen die vanzelf in mij opkomen nog eens te beleven. Daarnaast is het voor mij ook nog eens een superhandig hulpmiddel om aan de thuisblijvers te kunnen vertellen waar ik overal ben geweest. Ik ben nogal vergeetachtig en weet na twee weken reizen al niet meer welke steden ik allemaal bezocht heb. Dat probleem is dus voorgoed van de baan.

En dan zijn er nog de notitieboekjes. Stapels heb ik. Alle groottes zijn vertegenwoordigd: mini’s voor onderweg, midi’s voor in mijn school- of werktas en maxi’s die thuis blijven liggen. De helft is nog niet eens volgeschreven en toch gebeurt het bijzonder regelmatig dat ik het ene moment verblind word door de schoonheid van een kaft en dat ik het volgende moment ineens merk dat dat boekje in mijn winkelkarretje is terechtgekomen. Ik ben ermee begonnen omdat ik het niet langer kon verdragen dat ik ergens een supergoed liedje hoorde en ’s avonds bij het youtuben de titel niet meer kon herinneren, omdat ik bijzonder graag to do-lijstjes maak en dat dan ook liefst altijd bij de hand heb, omdat ik mijn perikelen het best kan verwerken als ik het van mij afschrijf. Boodschappenlijstjes worden haastig neergekrabbeld, blogideeën genoteerd, to do-lijstjes samengesteld, decoratie- en knutselinspiratie opgeplakt, zielenroerselen opgeschreven. Wie een notitieboekje van mij vindt, krijgt een zeer goed beeld van de dingen die mij dagelijks bezighouden. Sommige boekjes heb ik in een opruimwoede weggegooid en daar heb ik nu vreselijk veel spijt van. Voor mij is het te vergelijken met een dagboek. Als je het later herleest of je lijstjes nog eens afloopt, komen meteen alle herinneringen van die tijd weer naar boven.

Ik ben soms wat een neuroot en kan er dan ook niet goed tegen dat hetzelfde boekje zowel wordt gebruikt voor mijn diepste gedachten als voor oppervlakkige boodschappenlijstjes. Er was dus maar één oplossing: meerdere boekjes aanschaffen. Sindsdien ben ik niet meer te stoppen.

WP_20141103_001 1
Dit is slechts een deeltje van de boekjes die bij mij rondslingeren…

Als ik alles hier eens bekijk, lijk ik wel een koopverslaving te hebben. Gelukkig heb ik mezelf nog onder controle en blijft het bij kleine verzamelingen. Of is dat net een teken van verslaving: je probleem zelf niet inzien? ;-)

En lieve lezers, hebben jullie een leuke/saaie/grappige/speciale verzameling? Ik ben benieuwd!

Advertenties

Joepie, reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s