Lotte is

Over attitudes, waterlanders en roze brillen

Op sommige (of eigenlijk de meeste) dagen ben ik verschrikkelijk bang. Meestal ben ik op die momenten ook enorm irrationeel, maar zoals het hoort op zulke momenten, heb ik dat dan niet door. Het gebeurt niet zo vaak dat ik met een helder hoofd opsta en inzie dat mijn toekomstige leven er niet zo gedoemd uitziet als ik dikwijls denk.

Ik ben altijd al eerder een pessimist (of een realist?) geweest dan een optimist. Voor zover ik in mijn geheugen kan graven, was er altijd al de neiging om dingen vrij negatief te zien. Of dat uit zelfbescherming is (want dan draaien dingen meestal beter uit dan verwacht) of gewoon mijn aangeboren attitude, geen idee. Ik weet wel dat die ingesteldheid er is. De laatste weken speelt het mij dan ook parten.

Maar laat mij beginnen met een complimentje over mezelf (heb ik geleerd in de faalangsttraining en als de psycholoog zegt dat het moet, dan doen we dat é ;-) ). Ik durf te zeggen dat ik de laatste weken al een enorme evolutie heb gemaakt. Mijn verdriet is zeker nog niet verdwenen, maar steeds vaker gaat een dag voorbij zonder dat ik heb geweend. Nog elke dag voel ik dat ik niet gelukkig ben en duwt dat zware gevoel op mijn gemoed, maar ik ween geen uren aan een stuk meer. Nu zit ik in de fase waarin ik door een bepaalde trigger plots overvallen wordt door een groot verdriet (denk: liedje met veel herinneringen, een gebeurtenis of tv-serie waarover ik supergraag wil vertellen, maar waarvan ik ineens besef dat het hem niet meer interesseert etc.)
en dat natuurlijk op de meest ongepaste en onmogelijke momenten. Jep, waterlanders in het openbaar… Ik weet wat het is.
Maar steeds vaker is mijn tandpastasmile een echte lach in plaats van een nepglimlach. Steeds vaker kan ik oprecht blij zijn als ik te horen krijg over een verloving of een vrouw die na een relatie van 3 jaar zwanger is. Die dingen waren in het begin zeer moeilijk, want ‘waarom zij wel en ik niet?’.

En tegelijkertijd… ’s Avonds in mijn bed doet mijn hart nog dikwijls veel pijn. Dan lig ik te bedenken hoe moeilijk ik het vind om mij aan te passen aan een leven zonder hem. Ik heb nog regelmatig het gevoel dat we elkaar nu gewoon efkes niet zien, maar over een tijd weer verenigd zullen zijn en alles weer gewoon zal worden. Dat gevoel had ik tijdens de maanden in Afrika, maar dan met dat verschil dat ik nu weet dat het maar een vals idee is. Toen trok die gedachte mij door de lastige dagen, nu maakt het mijn dag net moeilijker.

Ik ben ook zo enorm bang. Bang om weer alleen te zijn (want ik kan niet tegen geen gezelschap hebben en ik heb sowieso veel te weinig zelfvertrouwen om alleen te gaan wonen of iets als reizen in mijn eentje te ondernemen), bang dat ik nooit meer iemand zal leren kennen waarmee ik even graag mijn leven wil delen (maar misschien is het gewoon nog te vroeg om te denken aan een nieuwe liefde?), bang dat ik nooit mama zal worden (want je kan wel bewust alleenstaande moeder worden via allerlei hulpwegen, maar dat lijkt mij nu toch ook niet ideaal), bang dat ik nooit meer zal durven vooruitkijken. Ik heb drie jaar aan een stuk vér vooruit durven kijken, in de veronderstelling dat ik mijn leven met hem zou uitbouwen. Als ik nu iemand hoor zeggen dat ze volgend jaar dit of dat met hun lief gaan doen, kan ik alleen maar denken dat je niet eens zeker weet of je dan nog samen zal zijn. Ik hoop dat ik ooit van dat vreselijke idee afkom. Ik vraag niet om weer zo kinderlijk naïef te worden zoals tot een maand geleden, maar ik hoop gewoon dat ik ooit weer durf te dromen over mijn toekomst zonder daar altijd het ergste bij te vrezen.

Ik ben bang dat ik nooit meer iemand zal tegenkomen die even goed met mijn onzekerheden kan omgaan als hij en evenveel van dezelfde dwaze dingen kan genieten als ik. Of dat ik niemand ooit nog zo graag zal kunnen zien. Bang dat ik het nooit meer zal geloven als iemand ‘ik hou van jou’ zegt, want voor mij staat dat nu gelijk met liegen. Hij zei het terwijl hij het niet meer meende en ik denk dat ik dat één van de allerergste dingen van onze breuk vind. Ik haat liegen. Ik doe het zelf amper (ook al omdat ik er echt niets van bak) en heb het nog nooit kunnen vergeten als bleek dat iemand tegen mij loog.

Zo kan ik wel efkes doorgaan. Ik ga mijn toekomst met veel angst tegemoet. Tegelijkertijd zou ik mezelf willen slaan, want mijn problemen zijn niets vergeleken met de dingen waarmee anderen te maken krijgen. Ik heb geen kind verloren, moet niet vechten voor mijn leven, heb een familie die veel om mij geeft en geen financiële zorgen. En toch…

Ik hoop dat die verlammende angst ooit eens een paar dagen congé pakt en ik weer een rozige bril kan opzetten.

Advertenties

Joepie, reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s