Lotte doet·Lotte is

Lessen van de week

Wat hebben we geleerd deze week? (Ja, dat is een bewuste zinspeling op die andere West-Vlaming.)

  1. Eens een waterrat, altijd een waterrat

Ik moest dringend mijn liefde voor de zee herontdekken. Vroeger was ik tijdens een daguitstapje met geen stokken uit de golven te krijgen, in dergelijke mate dat ik zandkastelen bouwen aan de broers overliet en zelf liever speelde van zeemeermin, inclusief bewegingen, die superluid moest zingen omdat anders alle visjes zouden sterven. Ik overdrijf niet, ik heb daar echt een herinnering aan. Jep, mijn fantasie was toen al grenzeloos. De laatste jaren zag ik die golven echter alleen maar ter gelegenheid van het vuurwerkfestival in Knokke-Heist (aanradertje!), vanop een gocart of tijdens een shoppingtrip. Zonde eigenlijk.

Deze week was dan ook een echte revival van de waterrat. Had ik efkes geluk dat mijn vier babysitkindjes ook veel van golven houden, zeg! De twee jongsten deden niets liever dan over de golven springen, maar aangezien M-M en G respectievelijk amper 4 en 2 jaar oud zijn, moest dat wel dicht in mijn buurt gebeuren. Honderden golven –door G aangeduid als ‘bubbels’- hebben we samen getrotseerd, maar ik kan eerlijk waar niet zeggen wie van de drie daar het meest van genoten heeft.

We hadden dan ook nog eens het geluk dat de zon de hele week ferm aanwezig was. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat konden we op het strand vertoeven, papieren bloemetjes ruilen tegen schelpen en van ijsjes smullen. De talloze insmeersessies met plakkerige zonnecrème en gesleur met een loodzware bolderkar nam ik er maar al te graag bij. Bovendien gaf het mij de gelegenheid om een schoon kleurtje op te lopen, wat echt verbazingwekkend is voor zo’n melkfles als ik. Bij deze: als je de komende tijd bij mij wil scoren, zeg dan gewoon eens hoe bruin ik er uitzie ;-)

  1. De natuur in België is wonderschoon

Elke avond stond ik met open mond naar de zonsondergang te kijken. Ik ben dan ook vele wallpaperwaardige foto’s rijker. Dat de kwaliteit van mijn telefooncamera niet zo denderend is, kan mij op zo’n moment zelfs niets schelen :-)

WP_20140715_001

WP_20140718_003

WP_20140718_001

 

Sinds ik de natuur in Zuid-Afrika heb mogen ervaren, sta ik veel meer open voor al de pracht dat België te bieden heeft. De keren dat ik langs de weg even stopte om te genieten van een gekleurde hemel zijn allang niet meer op mijn twee handen te tellen. Zelfs op een zenuwachtig momentje kom ik dan helemaal tot rust. ’t Is aan iedereen aan te raden om nu en dan eens naar boven te kijken en  voor een paar minuutjes verwonderd te zijn over hoe de lucht net een schilderij kan zijn. Ik was dan ook erg dankbaar om avond na avond op het terras te kunnen staan en te kijken hoe de zon in de zee zakte. Hebben jullie nu ook spontaan dat liedje in jullie hoofd?

  1. Kinderen zijn fantastisch

Het is niet dat ik ook nog maar enige overtuiging nodig had, maar echt… Kinderen zijn zo zalig! Zeker als ze nog eens zo lief zijn als de vier pagadders van bijna 9 (ik zal je nooit meer per ongeluk 8 jaar noemen, A., dat beloof ik), 7, 4 en 2 jaar die ik deze week onder mijn hoede had. Ja, soms heb ik wel eens ietsiepietsie moeite met supervieze snottebellen afkuisen, krijsende keeltjes in mijn oor of constant ruziënde broers en zussen wegens te hoge temperaturen, zeker als je ondertussen ook nog probeert een gezonde maaltijd te bereiden en je amper 3u sliep. Ik had ook niet altijd evenveel goesting om eindeloos dezelfde extreem flauwe mopjes te moeten aanhoren of veertig keer na elkaar hetzelfde spelletje spelen, maar ik deed het toch. En dat alles met de glimlach. Want geef toe: wie smelt niet weg als zo’n kleintje per se jouw hand wil vasthouden terwijl ze de zee ontdekken, als een peuter regelmatig je naam roept om te controleren of je er nog bent of als C. met tranen in de ogen zegt dat ze het jammer vindt dat ik niet voor altijd bij haar kan blijven wonen, omdat ze zoveel van je houdt?

Sommige mensen weten al heel vroeg dat ze nooit kinderen willen, anderen zijn geboren om zelf een kind op de wereld te zetten. Ik behoor overduidelijk tot de tweede categorie, maar geen paniek… Ik wacht nog wel een paar jaar :-)

  1. Verdriet werkt als een boomerang

Als je er overdag in slaagt om jezelf de hele dag af te leiden zodat je geen moment aan je verdriet denkt, dan slaat het ’s avonds extra hard toe. Pijnlijke les, maar ik probeer te genieten van de tijd dat ik wel al kan lachen.

Ik verlang hevig naar het moment waarop ik plots besef dat ik al een hele dag blij was.

  1. Mijn beste vriendin is de allerbeste

Ik zeg het te weinig, ik zie haar te weinig (wegens beiden iets te veel in het buitenland de afgelopen tijd en een vrij grote afstand tussen de woonplaatsen) en ik toon het waarschijnlijk ook te weinig, maar deze week realiseerde ik het nog maar eens: ik heb de allerbeste vriendin van de wereld. Natuurlijk zegt iedereen dat over zijn of haar vrienden, maar van mij is het toevallig wel echt zo.

Kim, ik heb zo’n ongelofelijk geluk dat jij er bent.

WP_20140717_018

 

Advertenties

3 gedachten over “Lessen van de week

Joepie, reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s