Lotte doet

Bezig bijtje

Bezig blijven. Dat is de laatste tijd mijn nieuwe mantra. Ik ben nooit vies geweest van nu en dan -zelfs regelmatig-  eens een dag echt niets doen. Wat kan ik ervan genieten om een hele dag chillen op mijn bed of zetel en naar series kijken met mijn fleece onesie (beter bekend als ‘mijn pandapak’) aan.  Enfin, voor ik mezelf overtuig om mij nog eens aan zo’n aanval van extreme luiheid over te geven: terug naar mijn nieuwe mantra. Ik ben de laatste tijd dus echt een bezig bijtje. Na een paar dagen van diepe tristesse heb ik besloten dat het zo niet meer langer kon. Ik verdring mijn verdriet niet, maar als ik mijn gedachten kan verzetten, is het toch voor eventjes naar de achtergrond geduwd.

Zo besloot ik om mijn kamer helemaal opnieuw in te richten. De voorbije vijf jaar was ik bijna altijd in Gent en dus zorgde ik dat mijn kamer daar gezellig aangekleed was. Aangezien ik volgend schooljaar niet meer op kot ga vanwege een stageplaats in de ‘metropool’ Slypskapelle, zal ik weer meer tijd op mijn slaapkamer doorbrengen en dan is het maar beter aangenaam. Mijn meubels passen langs geen kanten bij elkaar, de helft ervan gebruik ik niet (behalve om al mijn rommel erop te leggen dan) en mijn decoratie is nog steeds dezelfde als die van jaren geleden. Om een lang verhaal kort te maken: ik heb véél werk. Ik had alleen niet verwacht dat ik anderhalve dag nodig zou hebben om alle brol te filteren zodat ik enkel de leukste en belangrijkste zaken over hou. Ik ben amper 22, maar als je mijn gigantische berg idiote aandenkens zou zien, geloof je meteen dat ik al het leven van een gepensioneerde heb geleefd. Waarom heb ik als tiener gedacht dat ik ooit nog iets zou hebben aan al mijn toegangskaartjes van de cinema of mijn bandjes van de fuiven waar ik naartoe ging? De vele foto’s van het middelbaar herinnerden mij aan de vreselijke mode en kapsels van toen. Echt, ik schaam mij diep als ik zie hoe ik over straat heb gelopen. Benieuwd of ik over 10 jaar weer hetzelfde denk over mijn huidige outfits…

Tegelijkertijd kwam ik ook weer dingen tegen die ik allang vergeten was, maar leuk zijn om terug te vinden. Kampherinneringen, dagboeken van toen ik 10, 11 jaar was (ik heb me een breuk gelachen. Op dat moment denk je nog dat een vriendinnetje dat niet naast jou, maar iemand anders wil zitten het allerergste is dat je kan overkomen.), kindertekeningen waarbij toen al duidelijk was dat ik geen beetje aanleg heb voor tekenen en schilderen, brieven van mijn pennenvriendin en schriftjes vol gesprekken met mijn vriendinnen… Ik geef toe dat ik de helft van de anderhalve dag neerzat om alles te bekijken en te lachen ipv echt op te ruimen. De meubels zijn al versleurd en naar de zolder verbannen, nieuwe interieurspulletjes zijn ingeslagen. Soldekes in de Leen Bakker, I love it. Van moeke kreeg ik twee bijzettafeltjes die ik nog moet afwrijven en schilderen en ik ga van winkel tot webshop om decoratie bij elkaar te zoeken. Ik heb een grote, ouderwetse landkaart van Afrika op de kop kunnen tikken, superawesome! Als mijn kamer ooit afgewerkt raakt, post ik misschien wel eens wat foto’s.

De komende dagen zullen de ‘werken’ echter stil liggen, want deze week staat volledig in het teken van babysitten. Gisteren was ik maar liefst van 8u tot 20u bij mijn favoriete thuiswachtgezin. Een opoffering is dat echter niet. Hun vier kinderen zijn schatten, net als de neefjes die ernaast wonen en ook de hele dag aanwezig waren. Inderdaad, ik had niet minder dan zeven kinderen onder mijn hoede. Enkel op het moment dat ik de twee jongsten van 2 en 4 jaar naar de onthaalmoeder moest brengen in de namiddag, ontstond efkes een crisisje. Het jongste zoontje wou absoluut niet in de buggy en verstopte zich dan maar bij de paarden in de stal, de jongste dochter viel over de tuinslang en krijste het hele huis bij elkaar, de drie neefjes stonden ruzie te maken en de oudste zoon van het gezin snapte maar niet dat hij niet op zijn blote voeten mocht wandelen. Bovendien moest de puppy volgens de kindjes per se mee op wandeling, maar die had geen zin in een leiband waardoor we hem maar niet te pakken kregen. En dat natuurlijk allemaal op hetzelfde moment. En ik? Ik bleef verbazingwekkend genoeg bijzonder kalm. In de late namiddag ging ik met de vijf oudsten naar het zwembad en zelfs dat verliep vlekkeloos. Helaas zie ik er nu wel weer uit als een kreeft. Maar dat zou ik ondertussen al gewend moeten zijn zeker? ;-)

Ook de rest van de week zal ik met dit gezin doorbrengen. Ze hebben me namelijk gevraagd of ik mee wil gaan naar de zee! De ouders hebben nog geen congé, waardoor ze iemand nodig hebben om voor de kindjes te zorgen terwijl zij aan het werken zijn. Daar moest ik natuurlijk geen seconde over nadenken. Een extra reisje afslaan? Nooit van mijn leven. Aan de zee weet je nooit welk weer het zal worden, maar zelfs als het regent, zal de afleiding zeer welkom zijn. Extra pluspunt: ik mag mijn fiets meenemen, dus ik kan blijven trainen om over anderhalve week de Ventoux op te sukkelen. Dat zal wat worden zeker? Maar, daarvan hou ik jullie op de hoogte in een volgend bericht! :-)

Advertenties

Een gedachte over “Bezig bijtje

  1. weeral heel leeuk om te lezen, schrijftalent heb je alvast Lotte, overgeerfd van opa , heel zeker! Denk er eens aan om ,als al je activiteiten op punt staan, een boek te schrijven, dat zou je zeker lukken.

    Liked by 1 persoon

Joepie, reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s