Lotte is

Dank aan Buckshot Lefonque

Sometimes I tell myself I’m better off without you
And then I have to face the emptiness I feel inside without you
And find a way to make through another day

Zelden herkende ik mij zo goed in liedjesteksten als de laatste weken. Nadat ik elke keer geconfronteerd werd met Magic van Coldplay (prachtige plaat, pijnlijk herkenbaar) en telkens weer dacht dat Chris sowieso mijn zielsverwant moet zijn, hoorde ik vandaag Another day van Buckshot Lefonque. Jaren aan een stuk zong ik dat luidkeels mee, zonder het vermoeden dat ik ooit zo goed zou weten wat hij bedoelt. In tranen hoorde ik het refrein aan en kwam het idee in mij op om alles van mij af te schrijven. Dat hielp mij vroeger altijd doorheen moeilijke periodes, het is het proberen waard. Bij deze: bedankt Buckshot.

Zaterdag moest ik afscheid nemen van de man van mijn leven. Althans, ik was (nee, ben) ervan overtuigd dat hij dat was. Of is. Woordkeuze is hier bijzonder lastig.

Na enkele weken van moordende onzekerheid is er nu wel een definitief besluit. In eerste instantie was ik… opgelucht of zo. De twijfel was weg, ik wist waar ik stond. De uren erna begon het besef echter door te sijpelen. Had ik maar iets aangevoeld, had ik het maar zien aankomen. Dan kon ik mij voorbereiden op de harde woorden. Nu voelt het aan alsof Miley Cyrus herself langskwam om mijn hart te verbrijzelen met haar wrecking ball.

‘Laat je niet gaan hé’, ‘Kop op, het betert wel’, ‘Je vindt wel iemand anders’. Ik heb het idee dat ik in een slechte romantische film terecht gekomen ben. Alle clichés passeren de revue, al lijkt niemand echt door te hebben dat het alleen maar pijn doet. Het verdriet wordt zo niet erkend, het lijkt alsof ik niet mag rouwen om de drie beste jaren van mijn leven. Als iemand vraagt hoe het met mij gaat (de meeste mensen weten nog niet wat er is gebeurd, dus vaak vermoeden ze ook niets), heb ik zin om hen vast te klampen, mijn tranen de vrije loop te laten, hen te vertellen dat het voelt alsof mijn hart uit mijn lijf is gerukt. Helaas heb ik genoeg mensenkennis om te weten dat niemand dat wil horen, dus zet ik mijn beste nepglimlach op en zeg ‘goed’.

Ik knutsel, ik fiets, ik zorg voor mijn allerschattigste Elodie, ik liet mijn haar knippen, ik maak toffe uitstapjes met mijn neefje. Ik doe alles dat mijn hartje normaal sneller doet slaan, maar het helpt niet. Dat zware gevoel blijft altijd aanwezig. Ik voel mij sinds een paar weken dichter bij ‘de ziekte’. ‘De ziekte’ is vergif. Niemand kan er iets aan doen, maar het sluipt overal in, het kruipt overal tussen en maakt alles moeilijker. Was alles wel nog goed tussen ons geweest als het er niet was? Ik weet het niet. Het had ons in elk geval wel veel pijn en tranen bespaard. Ik kreeg soms dingen naar mijn hoofd geslingerd waar ik dagen niet goed van was. Ik zei dingen tegen hem die ongetwijfeld ook zeer hard aankwamen. Ik moest soms eens weg omdat ik het efkes niet meer aankon. Het legde druk op onze relatie en toch… Toch maakten we zelden ruzie, hadden we altijd veel plezier en bleven we altijd heel veel praten met elkaar. Voor mij waren we onoverwinnelijk, konden we samen de wereld en alle problemen aan. Helaas moet je daar met twee van overtuigd zijn voor het werkelijkheid wordt. Als één deel van het koppel het geloof daarin verliest, is het afgelopen.

Misschien moet ik nog maar eens een paar schoenen kopen. Wie weet voel ik mij daardoor beter. Zelfs als het niet helpt, schrijf ik er een vrolijke blog over. Dan lijkt het alsof alles weer in orde is en ziet iedereen enkel mijn nepglimlach in plaats van mijn tranen. Beloofd.

Advertenties

Joepie, reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s